چون صدا بازگشته بر جانش

گریه ابر خنده گل راست

تیر کز شست خصم گشت جدا

باز گردد به سوی او چو صدا

چون قضا تیره ره فراوانش

چون بیفشرد خصم را پالان

رفت چون چوب خورده کون مالان