که نبودی دعاش را حاجز

عاقبت کشته شد بناحق و جور

هیچ نابوده کار او را غور

مادری پیر داشت بس عاجز

شاه را گفت مفسدی احوال

که کند مرغوار به جان تو زوال

دل این زن به عذرها خوش کن