شاه یک شب سحرگهی برخاست

که کند مرغوار به جان تو زوال

دل این زن به عذرها خوش کن

کینه را در دلت میفکن بن

بر زن رفت و عذر رفته بخواست

گفت بد کردم و پشیمانم

زین سبب بد مخواه برجانم