باده ز فلک آید مردان ثوابی را

بفزای شراب ما بربند تو خواب ما

از شب چه خبر باشد مر مردم خوابی را

همکاسه ملک باشد مهمان خدایی را

نوشد لب صدیقش ز اکواب و اباریقش

در خم تقی یابی آن باده نابی را

هشیار کجا داند بی هوشی مستان را