باغی از خاص خود بدو بخشید

لشکر از دیدگان همی خون ریخت

زال را گفت هان شدی خشنود

از تو بر رهزنان نصیب این بود

تا ازو جود و عدل هردو بدید

خسرو کامران چنین باید

تا ازو ملک و دین برآساید