هزل با شاه اگر مقیم شود

ریگ بر آب تشنه تر باشد

شه چو بنشست بر دریچه هزل

ملک بیرون پرد ز روزن عزل

خاطرش در هنر عقیم شود

اول نور هست باد هبات

آخر ظلمت است آب حیات