عدل سلطان به از فراخی سال

خشک شد بیخ دین و شاخ صواب

دست بگشای اینت فتح الباب

شه که عادل بود ز قحط منال

سال نیکو مطیع عدل شهست

ورنه مر هردو را جگر تبهست

مرد بیمار را که دیده تر است