سال نیکو مطیع عدل شهست

دست بگشای اینت فتح الباب

شه که عادل بود ز قحط منال

عدل سلطان به از فراخی سال

ورنه مر هردو را جگر تبهست

مرد بیمار را که دیده تر است

خشکی لب ز آتش جگر است