تر چو سیحون و گرم چون سیحان

شده اعدای ملک ازیشان خو

هم چو ریش کهن ز شانه تو

تیغشان از برای جان و جهان

چشم بد دور زین سپاه و حشم

که نیند از قباد و رستم کم

همه بر بادپای گشته سوار