همچو یوسف به روز طفلی شاه

در غریبی و پادشا شده باز

چون سیاووش رفته زآفت نو

وآمده باز همچو کیخسرو

قهر پرورده گشته از پی گاه

گرچه از غش نبود آلوده

بوته غربتش بپالوده