مشک غماز اندرون دارد

روی و خویش چنان ملک دل ساز

خلق نیکوش منهی غماز

از برون گرچه نعت خون دارد

در کفش چون سنان کمر بندد

خون همی ریزد و همی خنند

گر گریزد ز زشت و از نیکو