درده تو طبیبانه آن دافع صفرا را

مغزی که بد اندیشد آن نقص بسست ای جان

سودای بپوسیده پوسیده سودا را

هم رحمت رحمانی هم مرهم و درمانی

تو بلبل گلزاری تو ساقی ابراری

تو سرده اسراری هم بی سر و بی پا را

یا رب که چه داری تو کز لطف بهاری تو