هر دم آرد پدید زمزم و نیل

هرچه زو خوبتر گزیده دلش

وهم او چون نم هوا از گل

آن برآرد که باشد اندر دل

دست او همچو پای اسماعیل

دور دوران عقل جامه او

ره مردان چو برق خامه او