که شیر ژیانی و کی منظری

به چیزی که دادی دلم را امید

همی باز خواهد امیدم نوید

به پیمان شکستن نه اندر خوری

بدو گفت رستم که مازندران

سپارم ترا از کران تا کران

ترا زین سپس بی نیازی دهم