آتش دیگ روح حیوانی

به دو لفظ نکو که بشنودم

یک در اندر فلک بیفزودم

مر مرا آب شد ز حیرانی

گرچه با ما هم از قرونست او

از قرون و قران برونست او

زاغ را چون همای فر دادست