سحر او مر پیاده را مرکب

نفس او نقش زندگانی بود

که دو مغز و یک استخوانی بود

خوی او جان تشنه را مشرب

کرده از نکته های عقل انگیز

طبع یاران و چشم خاطر تیز

در تصفح چو حلم به بردار