به مازندران سرفرازی دهم

بدو گفت رستم که مازندران

سپارم ترا از کران تا کران

ترا زین سپس بی نیازی دهم

یکی کار پیشست و رنج دراز

که هم با نشیب است و هم با فراز

همی شاه مازندران را ز گاه