کاسد کند این صهبا صد خمر لعابی را

احسنت زهی یار او شاخ گل بی خار او

شاباش زهی دارو دل های کبابی را

صد حلقه نگر شیدا زان باده ناپیدا

مستان چمن پنهان اشکوفه ز شاخ افشان

صد کوه چو که غلطان سیلاب حبابی را

گر آن قدح روشن جانست نهان از تن