ماییم چو کشت ای جان سرسبز در این میدان

صد کوه چو که غلطان سیلاب حبابی را

گر آن قدح روشن جانست نهان از تن

پنهان نتوان کردن مستی و خرابی را

تشنه شده و جویان باران سحابی را

چون رعد نه ای خامش چون پرده تست این هش

وز صبر و فنا می کش طوطی خطابی را