ظرف حرف تو مخ تفسیرست

شوخ چشمی بود سخن گفتن

گرچه الماس نطق می سفتند

با بیان تو مفتیان زفتند

هرچه جز آن مگر تف سیرست

تا که در سر ضمیر ارکانست

شمع جمع تو شه ره جانست