زنده کرد از برای یزدان را

چون قضا سطوتش درشت و درست

مرده دل مانده بود از پی آز

جان چو در دل نشست گاه نیاز

مال او دل جمال او جان را

تا که مالش رسد به هر یاری

از جمالش توانگرم باری