مال او دل جمال او جان را

مرده دل مانده بود از پی آز

جان چو در دل نشست گاه نیاز

زنده کرد از برای یزدان را

تا که مالش رسد به هر یاری

از جمالش توانگرم باری

خاک پایش اگر به دست کند