غم گریزد چو او شود خندان

از جمالش توانگرم باری

خاک پایش اگر به دست کند

حور از آن خاک آبدست کند

به تک پای و جامه در دندان

حلقه در گوش کرده مردم چشم

پیش آن طاق و ابرو و خم چشم