اندران کلک و خط و فضل و جمال

به تک پای و جامه در دندان

حلقه در گوش کرده مردم چشم

پیش آن طاق و ابرو و خم چشم

دست زیر زنخ بمانده خیال

خاک پایش اگرچه زو دورست

خوش چو آب دهان زنبورست