حمق را هیچ گونه چاره مدان

چه گنه کرد کین جزایش بود

که برین ظلمها رضایش بود

دل بیمار را دوا بتوان

خواجه بیمار و برده از هوسی

بار خود سوی باردان کسی

در شبی باش تا سپیده بام