همچو خلقانیان کهن پیرای

یا جهان را به حسبه می گیرند

شعر برده به گازر و جولاه

خواسته زو بهای کفش و کلاه

کرده یک شعر را دو گرده بهای

همچو سگ در به در به دریوزه

خوانده مر زهر را شکر بوزه