نگهش دار ز آفت که برجاست خدایا

بسی خوردم سوگند که خاموش کنم لیک

مگر هر در دریای تو گویاست خدایا

خمش ای دل که تو مستی مبادا به جهانی

ز شمس الحق تبریز دل و جان و دو دیده

سراسیمه و آشفته سوداست خدایا