چشم من پر مژه ست چون گندم

نه به دل بر نهد جهان پلید

بر سر دیو چتر مروارید

ز آفت نیش یک جهان گزدم

روی چون ابر از آن دژم دارند

که چو ابر آب در شکم دارند

چون خره زان سزای قربانند