با عوان خویشی ار نداری به

دست او با دهان برابر به

صلح بی جنگ به کریمان را

کلبه از سنگ به لئیمان را

دیده بر عقل خود گماری به

گزدم و مار سوی جانت روان

بهتر آید بسی ز خویش عوان