کان جا که تویی خانه شود گلشن و صحرا

هر جا ترشی باشد اندر غم دنیی

می غرد و می برد از آن جای دل ما

برخیز بخیلانه در خانه فروبند

این مه ز کجا آمد وین روی چه رویست

این نور خداییست تبارک و تعالی

هم قادر و هم قاهر و هم اول و آخر