بهره علم تو نیابد کس

ای لت انبان کجاست دست اشنان

زان بمانده است خیره در پس در

خواجه گاو سار همچون خر

زانکه از علم نام داری و بس

صبر و جودش به رغم مردم کوی

روز و شب دوستدار دشمن روی