هذیان پرسمت نه از وی به

چون تو از خوان شرع بی قوتی

تو و سالوس و کبر و سنبوتی

هر سخن کان ترا کند فربه

خویشتن کشته ای ز بی باکی

که بی اصلاح خوردی انطاکی

هرکه دارو ستاند از معتوه