خانه جغد هست چون خوانش

دهن و کون یکی چو مهره نرد

هزل شعرش سعیر صورت و هوش

سخنش زمهریر شه ره گوش

نخرد کس به تره ای نانش

دردسر زاد زو که در تدبیر

تیز و عریان و گنده بود چو سیر