بود آسوده از تباهی گوش

به همه وقت خامش از گفتار

ملک الموت حاضرش بر کار

دل بود شاد تا بود خاموش

چون گشاید به ابلهی گفتار

گوشم ار بشنود بگرید زار

گرچه بیرون برآن سخن خندند