آستین در دهان ز جهلش فهم

چون هوا ژاژ او به گوش سپرد

گوش کفارت گناه شمرد

پنبه در گوش پیش قولش وهم

شده سردی نصیب در ازلش

نوحه بسیار خوشتر از غزلش

از حدیثش معاشر و می خوار