چو گمراهان نگویم زیر و بالا

به از صبحی تو خلقان را به هر روز

به از خوابی ضعیفان را به شب ها

تو را در جان بدیدم بازرستم

چو در عالم زدی تو آتش عشق

جهان گشتست همچون دیگ حلوا

همه حسن از تو باید ماه و خورشید