تا بود بعد مرگ بهر کفن

که روان سوزم و مکان سازم

کرم پیله نیم که زندانم

سازم از بهر جان به دندانم

مسکنم همچو نار اهریمن

کم ازین خانه کر بود شاید

چون یقینم که مردمی باید