بدان شد شب شفا و راحت خلق

جهان گشتست همچون دیگ حلوا

همه حسن از تو باید ماه و خورشید

همه مغز از تو باید جدی و جوزا

که سودای توش بخشید سودا

چو پروانه ست خلق و روز چون شمع

که از زیب خودش کردی تو زیبا