هر آن پروانه که شمع تو را دید

که سودای توش بخشید سودا

چو پروانه ست خلق و روز چون شمع

که از زیب خودش کردی تو زیبا

شبش خوشتر ز روز آمد به سیما

همی پرد به گرد شمع حسنت

به روز و شب ندارد هیچ پروا