چون صبا از چمن ره آوردی

روی زرد و دلی سپید چو شمع

از پی نور و سرخ رویی جمع

برده از دین نه از سر مردی

ای چو خورشید آسمان جمال

وی چو ماه چهارده به کمال

کمر از بهر تو همی بندم