شفای درد عاشقان شعرم

پس چرا از برم همی راند

فلکم پیر صادقان داند

خردم پیک عاشقان خواند

نه چنین خوارمایه دان سعرم

راست چون نور برق ز ابر بلند

من همی گویم و تو خوش می خند