عمر داده به خیره باد مرا

شب من روز و زهر من شکرست

همه را شب ز روز حامل و من

در شبی ام که آن شب آبستن

تا چه زاید ز بامداد مرا

دختر طبع بنده هست چو دین

هم سبک روح و هم گران کابین