تا چه زاید ز بامداد مرا

همه را شب ز روز حامل و من

در شبی ام که آن شب آبستن

عمر داده به خیره باد مرا

دختر طبع بنده هست چو دین

هم سبک روح و هم گران کابین

گرچه از عقل دیده پرهوشم