دختر طبع بنده هست چو دین

در شبی ام که آن شب آبستن

عمر داده به خیره باد مرا

تا چه زاید ز بامداد مرا

هم سبک روح و هم گران کابین

گرچه از عقل دیده پرهوشم

پیش چشم تو حلقه در گوشم