واندرو قصری از حقیقت و صدق

وز پس پرده صدهزاران حور

ظرف حرفش چو زلف مه رویان

نقطه خال رخ زره مویان

نام آن قصر کرده مقعد صدق

شهری آباد پر ز نعمت و ناز

در دروازه بر غریبان باز