شوری اندر جهان فکندی باز

خاطرم گفت مر مرا در سر

کای به فضل تو روزگار مقر

کانی از محض عقل کندی باز

زود پیش آر خوب و تازه سخن

که خلق شد کتابهای کهن

زین سپس تا همی سخن رانند