به جهانش ببرده از تگ و پوی

ماخذش سهل چون هوا در جان

به معانی گران به لفظ سبک

چون عروسی به زیر شعر تنک

آفتاب از جمال و باد از بوی

عالم عقل طالبش گشته

نیست اوهام غالبش گشته