عالم عقل طالبش گشته

چون عروسی به زیر شعر تنک

به جهانش ببرده از تگ و پوی

آفتاب از جمال و باد از بوی

نیست اوهام غالبش گشته

برده این را ز بهر قوت ملک

به ره آورده شرق و غرب فلک