کرد پشتم کمان و کام چو تیر

شاب را شیب و عجز عاجز گشت

روزگار حسود بی باکم

از دل شوخ و جان غمناکم

کرد رویم چو قیر و موی چو شیر

کرده از بهر پشت نامه مرا

برنهاده به نامه عامه مرا