کرد رویم چو قیر و موی چو شیر

روزگار حسود بی باکم

از دل شوخ و جان غمناکم

کرد پشتم کمان و کام چو تیر

کرده از بهر پشت نامه مرا

برنهاده به نامه عامه مرا

پای بر پایم آمد از غم شست